درختان خواب بی خبر از زمستان بی باران
دشت خسته از سرما رها شده در سکوت
من تنها در اضطراب دیدن بهاری به رنگ پاییز
شهرآشفته در هجوم زوزه ناهنجار آهن
راستی از باران کسی خبر دارد
ابر ها چرا نمی آییند ؟
اگر باران نیاید
وقتی درختان بیدار شوند
چه کسی اندوه نبامدن بهار را حکایت خواهد کرد
چلچله ها ؟ آنها که در پاییز نمی خوانند
جیرجیرک ها؟ از آنها کسی خبر دارد
کبوتران ؟ انها که به کوچ از این دشت رای دادند
بر تشنگی این دشت چه کسی خواهد گریست
می شود غصه ها را سپرد به باد
تا شسته شود این غبار کهنه مانده در یاد
آنگاه ازمیان رنگ ها
رنگ سبز را در قاب نگاهم نقاشی مي کنم
تا بهار شود ماندگار
دل گیر ازهمه نغمه های تکراری
سکوتی می خواهم سنگین
به جای ترانه های این روزگار
شاید دوستی یافتم
رهرو در این جاده پر غبار
با هم در هجوم بی رحم اندوه
مقاوم
مثل گل سنگ ها
در مقابل باد
-----------------
آذز 23 /90
نگاهم به دشت تا دور دست جاري است
كوه بلند
سر برآورده از دل زمين
دامنه در شيبي آرام
تكه ابري سرگردان
پرنده اي تنها
در حال پرواز صبح گاهي
نسيمي مي وزد
آفتاب راهش هموار
آبي آسمان
در اين روز پس از باران
دلربايي مي كند
بخار از خاك شبنم خورده مي رود بالا
صداي مرغ خروس همسايه بلند است
پچ پج ديگري هم هست
مثل يك زمزه شيرين
زندگي رها شده در اين چار ديواري
مثل باران
مثل آب
مثل خاك خيس باران خورده ناب
ذهن من خالي از ديروز
خالي از تاريخ
ذهن من سرشار ار فردا و پس فردا
-----------
13/9/90
امروز نشسته در گوشه ای پر هیاهو
روشن با نور مصنوعی چراغ
هوا گرفته
اشباع از بوی آدم
زنگی به صدا در می آبد
آن طرف خط می پرسد کجایی؟
می گویم اینجا
می پرسد بیداری؟
گفت باران
دارد شهر را می شوید از غبار
آسمان به زمین رسیده
درخود فرو رفتم
در ژرفای ذهن به دشتی وارد می شوم
گسترده با سراشیبی های فراوان
آراسته به کوهی سر برآورده ازعمق زمین
تمام دشت سفید از برف
آسمان پوشیده از ابر
باران در استانه ریزش
راه خانه را نمی دانستم
به طواف کوه سرگردان
ساعت ها در پی روزنه ای
تاریکی آرام آرام دشت را پر می کرد
که باز زنگی به صدا در می آ ید
زنگ گوسفندان
سویی را نشانه می رفت
در پی صدا راهی شدم
کورسوی بود به دهی در میانه برهوت
به سر پناهی وارد
هیزمی و آنگاه آتشی که گرم می کرد جان سرما زده ام را
و روشنی به ظلمتی که فراگیر بود
شهر پر همهمه و بی پایان
آدم ها در رفت و آمد تکرار
سایه ها در بود و نبود آفتاب
زمین همچنان تشنه از عطش تابستان
درختان بی برگ
منتظر عبور پاییز
از پرنده ها خبری نبست
لانه ها سرد خالی و خیس
روی سیم برق کنار جاده
نشسته کلاغی خسته
در تردید پرواز یا ماندن
قصه اين شهر
قصه غربت تنهايي است
ماندن از قافله و كوچ و سفر
مثل افتادن
از يك شيب بلند
قصه امروز اين شهر
قصه ماندن در تاريخ است
تاریخ
این روایت رنگارگ
ابتدايش اوهام
آخرش مخدوش
روزگار اين شهر
مثل شب مي ماند
مثل تنهايي
مثل ترس
من در اين ابهام و سراشيبي
مانده ام تنها
نه كسي را مي شناسم
نه كسي مي شناسد مرا
كه بگويم ازاین ظلمت شب
قصه اين شهر قصه بي سروساماني است
قصه اين شهر
یک قصه تكراری با رنج فراوان است
---------
آذر90
با زلال اشك هايم
مي شويم غبار مانده بر دلم را
مي بينمت چون فرشته اي
در كنارم
به تماشا ايستاده اي
به اوج مي روم با تبسمت
مي پندارم
بايد زندگي كرد
موج خنده تو آرامشي است
براي طوفان اندوه
كه در راه است
نمي دانم چرا اين تبسم
نمي ماند
كه به من ابديت را
نشان دهد
لبخندت به روزگارم
مي رود در غبار
با باد
من مي مانم و جاري عبور ياس
كه مي برد مرا با خود
به سرنوشتي در خيال
--------------
29/08/90
غروب بازگشته به دشت
دشت خسته از تکرار
از آمدن و رفتن خورشید
از شب
که چادر سیاهش بر همه جا سایه افکنده
از روز که تاوان تابستان را
پس می دهد
از زمین که تشته است
و پرنده ها که تشنه به لانه برمی گردند
سایه بی رنگ تک درخت پیر
در سیاهی شب
رنگ خود باخته است
آیا این شب روزگار را پایانی
به صبح هست
تا باز پنجره ها
به یک روز بارانی باز شوند
مهر 90
نگاهم در قاب پنجره ایست
باز رو به دریا
دریا آرام نشسته هماغوش با کناره های آسمان
کمی دورتر
کوه سبز
در نوازش ساده با موج
در همین نزدیکی
جزیره ای کوچک
لبریز از پرنده
همه آزاد همه رها
برای رفتن برای ماندن
یا پریدن
آسمان صاف
خورشید خندان
آدم ها و درختان
آزاد و رها مثل پرنده ها
روزگار مثل نسیمی خنک
در جاده ای در امتداد سکوت
روز ها را تک تک
شب ها را نیز
برای عبور چوب حراج زده است
آهای آدم ها چه کسی می داند
قیمت این روز ها چند است
من خریدارم
--------------------------
مهر90
در میان سایه تردید
درقامت وهم وهراس
کوله باری بر دوش
به دور دستی می اندیشم
به مقصدی در غبار
جاده ای در پیش رو
با دور هایی به رنگ تکرار
کجا رفت آن شوق آن روز های پرطپش
آن اشتیاق برای رفتن
برای دور شدن
حال این سنگینی واین تردید
این ایستایی و آن بال های گسترده
این چه رنگی است این رنگ تردید
این چه غروبی است
که پایانی به صبح تدارد
این کوله بار و این دل پر غوغا را
در این غروب طولانی
تا کجا
در کدامین سرزمین
باید بر زمین نهم
سکوت چتر خود تا بی نهایت پهن کرده بود
پرنده ها رفته بودند
شب ماندگار
دشت خاموش از صدای جیرجیرک ها
انتظار این زخم کهنه تاریخ هم چنان سر باز
بستر رود خشک
پرواز, رویای قدیمی ذهنم
اما پا ها در زنجیر, بسته
در حسرت عبور شب
به باران اندبشیدم
چون سراب
به ابر
به بهار به رویش
به امید به رفتن تاریکی
برای آمدن دوباره آب در بستر رود
برای عشق برای دشت
دعا کردم
-----------------
شهریور 90
غروب نزدیک است
خورشید آرام آرام
به سمت کوه مغرب رفت
درختان بی آب همچنان تشنه خسته
از پرنده ها هم خبری نیست
باغچه را سکوتی سنگین پر کرده بود
صدای پایی نبود
زمزمه آوازی هم
درب کلبه بسته بود
شب آمد و دشت را در سیاهی خود فرو برد
****
نور کم رنگ اتاق
و تیک تیک ساعت دیواری آزارش می داد
دردی سهمگین به جانش افتاده بود
اتاق ساکت و آرام بود
افکاری پیچیده بر جانش افتاده بود
می خواست به فضای باغچه کوچکش برود
مثل شب های دیگر
که خوابش نمی برد
دردی بر جانش افتاده بود
اتاق خالی بود
فریادی کشید
و دیگر هیچ
دیگر جایی را نمی دید
دردی هم احساس نمی کرد
چشمانش یه سقف خیره شد
اما دیگر جز سکوت و سیاهی چیزی نبود
گویی سیاهی و سکوت
از باغچه غمگین او
تمام فضای اتاقش را پر کرده بود
----------------
شهریور 90
منم فرهادی هستم که روزی داشت شیرینی
درعبور تکرار شیرین سوار بر باد برفت
من ماندم یاد شیرین ودشتی بی انتها
تیشه داشتم بیستونم نبود
شیرین رویاهایم هنوز بیدار است
راستی تو نامت شیرین است یا لیلی؟
امروز هم خورشید از ستیغ کوه سر برآورد
چون دیگر روز ها
آرام آرام بالا آمد
دشت را با نور زرین خود آراست
آنگاه به سوی کوه آن طرف سرازیر شد
خورشید جای خود به مهتاب داد رفت
با آمدن مهتاب
باور کردم که تاریکی مانگار نیست
تا دور دست سکوت را نمی بیند
ابن روز ها وقتی پرنده های در پرواز را می بینم
گروه گروه
رقص کنان سبک بال در بیکران آسمان
حس پرواز در درونم نمی جوشد
وقتی تکه ابری سیاه و باران زا
سوار بر بال نسیم
در پهن دشت آسمان
با غرش رعد می شود همراه
من به وجد نمی آیم
باد باران و ریزش برف
در ذهنم رویای کودکی را نمی سازد
این روز ها
روز های گرم طولانی
رنگ هیچ خاطره ای نیست
که شود ثبت روی صفحه دفتر
وقتی به تابستان سلام گقتم پنداشتم پاسخی به مهر خواهم داشت. نگو که این تابستان چنان بی رحمانه بر من شوریده که جای هیچ امیدی به لبخندی نمانده است. رویش بیشتر برگ ها و شاخه ها , پرواز شوق انگیز جوجه گنجشکی که در آستانه پریدن است, دیدن تو که پیش از این مرا به دور دست ها میبرد هم دیگر نتوانسته بار فشرده غصه مانده در دلم را سبک کند. گویی این روزگار سنگین را تمامی نیست و این تابستان و هر چه روز در پیش است برایم هیچ تبسمی به ارمغان نخواهد اورد
